| |
| Bij deze kazen wordt de korst regelmatig ‘gewassen’ met pekel, met bier, met wijn of met brandewijnen. Op sommige kazen laat men eerst de witte schimmel zich ontwikkelen vooraleer de kaas op smaak te brengen door onderdompeling in een aromatische vloeistof. Deze ‘natte’ korst geeft soms een sterke geur af, maar de kaas zelf wordt er des te lekkerder door. |
| Variante op Epoisses, ook gemaakt door de firma Berthaut. |
| Italiaans rond kaasje met een kleverige, met stippen geschimmelde korst. Dit soort korst is courrant bij kazen uit Lombardije. Het deeg is zacht, bijna lopend. |
| Dit vierkant kaasje is bijna identiek aan de Artavaggio |
| Gelijkaardig aan een Entrammes |
| Zoals de Maredsous, 25 jaar geleden. |
| Zuiver ambachtelijke productie door een boerin in Méan, een Waals gehucht in de Condroz. Ze maakt ook een volle versie die Bruzy moemt en op het formaat na identiek is aan de Charmois. |
| Wanneer het lekker mag zijn. Zie ook Bruzy maigre hierboven. |
| Klassieker met niet eetbare -papieren- korst. |
| Na WOII was deze kaas bijna verdwenen. Een koppige man, Berthaut, bleef hem echter voort produceren, slaagde erin de markt opnieuw |
| |
| Ook wel Remoudou genoemd. |
| Zéér sterk kaasje afgerijpt met Marc de Bourgogne. Serveer bij deze kaas geen wijn maar een sterk bier dat wat smaak betreft kan terugvechten. |
Met bergweidemelk. Zachte zeer romige industriële kaas met weinig uitgasproken smaak. |
| Dit rond kaasje wordt omwille van dev raffiatouwtjes waarmee het is omgeven in Frankrijk ook wel 'Le Colonel' genoemd, verwijzend naar het aantal strepen op de mouw van deze militair. Leunt zeer dicht aan bij de Pont-l'Eveque. Ze komen allebei uit Normandië (Pays de l'Auge). |
Zeer zachte, romige kaas die van vorm wat aan Munster doet denken, maar daar hordt de vergelijking dan ook op. |
| Bij Geradmer was een abdij (monasterium in het latijn). De verbastering van deze twee woorden werd dan Munster géromé. De meeste munster worden gemaakt van gepasteuriseerde melk in fabrieken en hebben smaak noch geur, maar zijn relatief goedkoop. De echte worden gemaakt op de boerderij met rauwe melk, rijpen zachtjes af tot een smeuïg product dat smelt op de tong. |
| Zie Livarot. |
| Zachte fabriekskaas |
| Orspronkelijk een product dat de boeren maakten om belastingen te ontduiken. Na WOII populair geworden dankzij de wintersport en generaties toeristen die de tartiflette leerden waarderen. |
| Als hij goed is om te eten, is deze kaas vloeibaar. Daarom wordt hij in een aardewerk potje verkocht. In tegenstelling tot de Saint Romans wordt deze kaas aangerijkt met wat room. Afkomstig van de Alpes-Maritimes. |
| De Saint-Romans is wat groter en wat minder vat dan zijn kleinere broertje de Saint-Marcellin. Saint-Félicien is -op de naam na- volkomen identiek aan de Saint-Romans. |
| Afgerijpt op nat roggestro met een groenbruine geschimmelde korst ruikt deze kaas naar de stal. Het deeg onder deze niet eetbare korst heeft evenwel een aangename smaak die wat aan hazelnoot doet denken. De fabrieksversie van deze kaas smaakt naar niets. |
| Ook een kaas met de voor Lombardije typische kleverige oneetbare korst. Het deeg is fris van smaak, een beetje nootachtig. |
| Deze kaas is het slachtoffer aan het worden van zijn eigen succes. De vraag is vele malen groter dan de productiecapaciteit ter plaatse. Nieuwe favriekskazen uit andere streken worden naar de Savoie getransporteerd om daar te worden afgerijpt en worden dan verkocht als Tomme de Savoie. Daarom verkies ik nu de Tomme des Bauges, zoveel authentieker en zoveel meer smaak. |
| Klein kaasje afgerijpt met notenlikeur. De Timanoix is volkomen identiek aan de Trappe Echourgnac. Enig verschil : Timanoix wordt door paters en de Trappe Echourgnac door nonnen vervaardigd. Speciaal, lekker maar tamelijk prijzig. |
| Epoisses in mini formaat gewassen met Marc de Bourgogne. Sterk van smaak. |
| Oorspronkelijk geïnspireerd door de Pont-l'Eveque. Wanner hij goed kan deze kaas met zijn niet eetbare korst gesmeerd worden. |
| < Terug naar boven > |